Andrzej ma teraz 72 lata. Pochodzi z Tarnowa. W Chicago mieszka od 30 lat. W Polsce kombinował – jeździł do Niemiec, kupował auta, a potem sprzedawał je na giełdzie samochodowej w Krakowie. Andrzej miał Amerykę w Polsce i Stanami Zjednoczonymi nie był zainteresowany. Zaczął sprowadzać z Niemiec do Polski mercedesy i transity, tzw. minivany. Zarejestrował działalność transportową zajmującą się przewozem ludzi.
Andrzej stał się konkurencją dla PKS-u, głównie w okolicach Tarnowa. Tam, gdzie PKS-owi kursy się nie opłacały, Andrzejowi opłacały się bardzo. Rósł w siłę, lecz pojawiła się konkurencja.
Pewnego feralnego dnia jego bus został zatrzymany. Kierowca jechał na trasie Tarnów–Bochnia–Nowy Wiśnicz. Z czarnego BMW wysiadło trzech łysych, wytatuowanych mężczyzn. Założyli kominiarki i wyciągnęli kanister z benzyną. Ludzie zaczęli w panice opuszczać pojazd, a napastnicy polewali go benzyną w środku i na zewnątrz. Wszyscy uciekli. Został tylko kierowca Andrzeja.
Jeden z bandziorów zapytał:
– Wychodzisz czy zostajesz?
Kierowca wybiegł z auta, a napastnicy podpalili samochód, który doszczętnie spłonął.
Andrzej przeżył szok. Później spalono mu jeszcze siedem aut. Wtedy zdecydował, że lepiej będzie, jeśli opuści Polskę i wyjedzie do Ameryki.
Początki nie były łatwe. Andrzej zamieszkał w bejsmencie przy skrzyżowaniu Roscoe i Cicero, razem z Wieśkiem, bratem swojego byłego kierowcy, który odebrał go z lotniska O’Hare.
– Jesteś głodny? – zapytał Wiesiek.
– Może trochę – odpowiedział Andrzej.
– Zapraszam cię na Central na gyrosa.
– A co to takiego?
– Ten gyros jest tu niedaleko, u Greka, na Belmont i Central.
– Ile kilometrów? – zapytał Andrzej.
– Jak z Harlemu skręcimy w Belmont, to jakieś dziesięć minut.
Zaparkowali przy ulicy Central.
– Zapraszam – powiedział Wiesiek i zamówił dla siebie i Andrzeja po gyrosie. – Jak ci smakuje? – zapytał.
– Dziwne takie. Ten placek i te plastry mięsa smakują trochę tak, jakby dodali baraninę, a ten biały sos jest jakiś czosnkowy, ale dobry. Coś innego. Trochę przypomina mi kebaba z rynku w Tarnowie.
I tak minął pierwszy dzień Andrzeja w Chicago. Potem wszystko potoczyło się szybko. W skrócie – Andrzej zdobył prawo jazdy CDL na ciężarówki i poszedł pracować jako kierowca w dużej firmie transportowej u Kucharskiego. Spędził tam kilka lat. Facet płacił na czas. Nie było problemów.
Andrzej zapisał się do szkoły na angielski i tam poznał dziewczynę o imieniu Gosia, która pracowała dla Jugola w firmie sprzątającej domy. Jej marzeniem było otworzenie własnego serwisu. Gośka miała syna, który przydarzył się jej z Arabem podczas studiów. Rodzina i znajomi wytykali ją w Polsce palcami, więc uciekła do Ameryki.
Andrzej umówił się z Gośką do Copernicus Center na koncert zespołu Tercet Egzotyczny. Potem wylądowali w łóżku i tak się zaczęło. Wkrótce zamieszkali razem.
Andrzej szybko polubił syna Gosi, chociaż do Polaka nie był podobny. Bartek był bardzo niski. Miał ciemną karnację i czarne, kręcone włosy. Andrzej adoptował chłopaka i traktował go jak własne dziecko.
Z czasem Andrzej otworzył firmę transportową i wciągnął do biznesu swojego pasierba. Gosia rozwoziła kobiety do sprzątania domów i szukała chłopakom ładunków.
Firma Andrzeja była duża – miała 47 ciężarówek oraz własny warsztat naprawczy.
Pewnego dnia zachorował jeden z kierowców i Andrzej pojechał w zastępstwie do Ohio. Utknął w dużym korku, a zachciało mu się iść do toalety. Postanowił, że odda mocz do pustego kubka. Kiedy skończył, zauważył czerwone chmurki, które niczym dym rozpływały się w moczu. Była to krew.
Andrzej to zbagatelizował. Po prostu nie miał czasu, żeby iść do lekarza. Potem pojawiła się krew na majtkach, a następnie zaczął oddawać mocz z krwią.
– Teraz pan przyszedł? Jak już jest za późno?
Wyniki badań wykazały raka prostaty z przerzutami.
– Ile lat mi zostało, doktorze?
– Parę miesięcy. Będzie chemioterapia i naświetlanie.
– Ile procent szans na przeżycie, panie doktorze? – zapytał Andrzej.
– Piętnaście, dwadzieścia, może dwadzieścia pięć. Proszę uporządkować sprawy spadkowe, bo rokowania są kiepskie.
Andrzej przepisał cały biznes na Bartusia. Siedział i przepisywał tytuły własności. Wszystko na Bartka, bo jemu samemu i tak niewiele życia zostało.
Andrzej poddał się terapii i po paru miesiącach pokonał chorobę. Po ponad roku postanowił wrócić do pracy. Dostał nowe życie.
Kiedy przyjechał na bazę i wszedł do biura, przywitał go Bartek:
– A ty tu czego? Wypad stąd!
– Bartuś, co ty? Jaja sobie robisz?
– Po jajach to cię zaraz, staruchu, skopię, jeśli stąd nie wyjdziesz.
Andrzej wyszedł i zadzwonił do Gośki:
– Przyjeżdżaj, bo twój syn wyrzucił mnie z biznesu.
– To co, mam się z nim bić? – odpowiedziała Gośka. – Mnie w to, Andrzej, nie mieszaj. To są wasze sprawy.
Andrzej zadzwonił do mnie. Pojechałem się z nim spotkać i zastałem niskiego, szczupłego faceta, który trząsł się jak galareta. Zadzwoniłem po policję, która wkrótce przyjechała.
Weszliśmy do biura. Bartek rozmawiał przez telefon z mamą, czyli Gosią.
– Mamo, powiedz temu staremu zgredowi, że on nie ma tu nic do szukania. Tutaj wszystko jest moje! Tak czy nie? Zapisał mi? Zapisał! Więc wypad stąd!
Policja wszystko sprawdziła i kazała nam opuścić bazę.
Andrzej stracił wszystko. Cały dorobek życia. Szuka pracy, ale nikt nie chce go przyjąć ze względu na wiek. Nie mam jak mu pomóc, bo prawnie wszystko należy do Bartka.
– Szkoda, że nie umarłem, panie detektywie. Byłem dla niego ojcem. Miał wszystko. Teraz zostawił mnie bez środków do życia.
Parę dni temu zadzwoniłem do Andrzeja, żeby zapytać, co u niego. Stara się o mieszkanie komunalne. Pracuje jako kierowca i planuje wrócić do Polski. Jest fizycznie zmęczony i psychicznie zdruzgotany.
P.S. Imiona bohaterów i niektóre okoliczności, mogące ich zidentyfikować, zostały zmienione.
Dalsza część artykułu dostępna po zakupie prenumeraty lub tego numeru.

Polski magazyn kryminalno-reportażowy tworzony w Chicago.
Prawdziwe historie • Reportaże • Kryminały • Chicago Noir
Z Archiwum Polonijnego Detektywa
Chicago, Illinois
(847) 274-0099
E-mail: redakcja@zarchiwumpolonijnegodetektywa.com
© 2026 Z Archiwum Polonijnego Detektywa. Wszelkie prawa zastrzeżone.