Kiedy zadzwoniła do mnie klientka z Chicago, z płaczem i błagalnym głosem, byłem przerażony. Starałem się, jak mogłem, uspokoić kobietę, ponieważ bardzo trudno było ją zrozumieć.
Była jesień. Na zewnątrz chlapa i ciapa, a ja naprawdę nie miałem ochoty jechać ponad trzy godziny do Adams County w Wisconsin. Pani Jasia jednak tak bardzo prosiła i błagała, że postanowiłem spróbować jej pomóc.
Pani Jasia mieszkała w okolicy Belmont i Cumberland. Odebrałem ją i wyruszyliśmy autostradą I-90 na zachód. Przed nami były ponad trzy godziny jazdy w jedną stronę. Moja klientka wreszcie się uspokoiła i mogłem z nią swobodnie porozmawiać.
Okazało się, że mąż pani Jasi, Zbyszek, pojechał do Wisconsin po indyki. Zbliżało się Święto Dziękczynienia, więc Zbyszek wraz z kolegą Wackiem postanowili, że skoro są emigrantami i chcą obchodzić święto zgodnie z tradycją, to na stole powinien znaleźć się prawdziwy dziki indyk, a nie jakiś kupiony na farmie, wychowany w klatce i na antybiotykach.
Chłopcy wzięli strzelby i ruszyli na polowanie do Wisconsin.
Wacek podobno znał dobre miejsce, ponieważ latem był tam z żoną i znajomymi na rybach. Zbyszek natomiast nie miał pojęcia, dokąd jadą. Panowie najwyraźniej pobłądzili. Krążyli po okolicy, wracali do autostrady I-90, a Zbyszek cały czas atakował Wacka:
– Przypomnij sobie!
Wacek tylko trzymał się za głowę, aż w końcu skapitulował.
Panowie zatrzymali samochód.
– To co robimy? Wracamy? – zapytał Wacek.
– Z gołymi rękami? – oburzył się Zbyszek.
– Ja bym się bez tego indyka obszedł, ale znajomym obiecałem. Głupia sprawa…
– To jedźmy dalej. Poszukamy jakiegoś pola ze skoszoną kukurydzą.
Zbyszek i Wacek znaleźli odpowiednie pole. W oddali stał dom, a po polu chodziły indyki. Nie trzeba było nawet daleko iść.
Bum! Zbyszek strzelił i indyk padł. Potem następny i jeszcze jeden. Wkrótce mieli już jedenaście indyków. Rekord został pobity, a ponieważ wszystko poszło im wyjątkowo łatwo, postanowili ustrzelić jeszcze cztery, tak aby razem było piętnaście.
Tym razem wymyślili jednak, że będą strzelać tylko do indyków znajdujących się w powietrzu, a nie do tych chodzących po ziemi.
Zaczęli strzelać, ale śrut zamiast trafiać w indyki, uderzał w dom Amisza.
Amisz przebywał w środku razem z całą rodziną. Jego pies zaczął głośno szczekać. Pociski rozbijały okna, a niektóre wbijały się w ściany domu.
Gospodarz nie miał telefonu, aby wezwać policję. Jego syn wyczołgał się więc tylnymi drzwiami i pobiegł do sąsiada, prosząc go o wezwanie stróżów prawa.
Tymczasem Zbyszkowi i Wackowi skończyła się amunicja. Postanowili więc dać sobie spokój. Mieli w sumie dwanaście indyków – po sześć na głowę.
– Wacuś, trzeba to opić! Odnieśliśmy sukces, czas na browara! – zawołał Zbyszek.
Panowie stuknęli się butelkami.
– Dobre piwo to nasze paliwo, Wacuś!
– Zbysiu, może przejdziemy na coś konkretniejszego? Wziąłeś tę butelkę whisky?
– Wziąłem. To polej!
Wypili po dwa kieliszki i przybili sobie piątkę.
– Jeszcze po jednym, Zbysiu?
– Wacuś, polej! Przecież nie będziemy tego wieźć z powrotem.
– Masz rację. To teraz głębszy – za sukces! Sukces nieoblany może zostać odebrany!
Wtedy zobaczyli na niebie niebieską łunę.
– Co to jest? – zapytał Zbyszek.
– To chyba policja! Chowaj konserwę, chleb i jedźmy stąd!
Było już jednak za późno.
Wacek i Zbyszek zostali aresztowani. Toyota Tundra została zarekwirowana, każdy z nich dostał po 10 tysięcy dolarów kary, rok więzienia w zawieszeniu na trzy lata oraz 300 godzin prac społecznych. Do tego doszło honorarium adwokata, przepadek broni i utrata Toyoty wartej około 50 tysięcy dolarów.
Obaj koledzy przyrzekli sobie, że już nigdy więcej nie wezmą indyka do ust.
Kura też jest spoko.
PS
Sukcel oblany. Ale jednak odebrany.
Wszystkim naszym Czytelnikom
życzymy Happy Thanksgiving.
Dalsza część artykułu dostępna po zakupie prenumeraty lub tego numeru.

Polski magazyn kryminalno-reportażowy tworzony w Chicago.
Prawdziwe historie • Reportaże • Kryminały • Chicago Noir
Z Archiwum Polonijnego Detektywa
Chicago, Illinois
(847) 274-0099
E-mail: redakcja@zarchiwumpolonijnegodetektywa.com
© 2026 Z Archiwum Polonijnego Detektywa. Wszelkie prawa zastrzeżone.